|
نژادحسینیان با بیان این كه قیمت پیشنهادی مشاور غیر منطقی است و به نظر میرسد كه براساس فرضیات اشتباه صورت گرفته است، افزود: ایران كف قیمتی را برای صادرات گاز خود به هند و پاكستان مدنظر دارد و در مذاكراتی كه با این كشورها داشتهایم، بارها به آنها تاكید كردهایم كه ایران از موقعیت جغرافیایی خاصی برخوردار است كه میتوانیم گاز خود را هم به شرق و هم به غرب صادر كنیم و این در حالی است كه قیمت گاز در غرب بیشتر از قیمت گاز در شرق است و برای ما منطقی است كه گاز را در اختیار بهترین خریدار بگذاریم ... محمدهادی نژادحسینیان با وجود اعلام خداحافظی از مذاكرات خط لوله صلح تاكید كرد كه ایران حاضر نیست گاز خود را به قیمتی پایینتر از گاز صادراتی به تركیه در اختیار هند و پاكستان قرار دهد. معاون سابق وزیر نفت در امور بینالملل كه مدتها مسوولیت سرپرستی هیات مذاكرهكننده ایران در پروژه خط لوله صلح را عهدهدار بوده است، همچنین به خبرنگار انرژی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، تصریح كرد كه خروج او از جریان مذاكرات، سیاستهای كلی ایران در قبال این پروژه را با تغییر مواجه نمیكند؛ زیرا سیاستها را مسوولان عالی نظام تعیین میكنند و نماینده وزارت نفت فقط مجری این سیاستهاست. وی در پاسخ به این سوال كه آیا احتمال به تاخیر افتادن مذاكرات تا زمان انتخاب معاون جدید امور بینالملل وزارت نفت یا مسوول مذاكره كننده ایران وجود دارد یا خیر؟ اذعان كرد كه این احتمال وجود دارد. نژادحسینیان همچنین با بیان این كه قیمت پیشنهادی مشاور غیر منطقی است و به نظر میرسد كه براساس فرضیات اشتباه صورت گرفته است، افزود: ایران كف قیمتی را برای صادرات گاز خود به هند و پاكستان مدنظر دارد و در مذاكراتی كه با این كشورها داشتهایم، بارها به آنها تاكید كردهایم كه ایران از موقعیت جغرافیایی خاصی برخوردار است كه میتوانیم گاز خود را هم به شرق و هم به غرب صادر كنیم و این در حالی است كه قیمت گاز در غرب بیشتر از قیمت گاز در شرق است و برای ما منطقی است كه گاز را در اختیار بهترین خریدار بگذاریم. او ادامه داد: ما در حال حاضر گاز را با قیمتی حدود هشت دلار در هر میلیون بی.تی.یو به تركیه میدهیم و به اعتقاد من هیچ منطقی وجود ندارد كه این گاز را با مبلغی حدود پنج دلار در اختیار هند و پاكستان بگذاریم و این مساله حتی میتواند قرارداد ما با تركیه را هم تحت تاثیر قرار دهد. معاون سابق وزیر نفت در امور بینالملل با اشاره به اهمیت پروژههای انرژی از نظر منافع سیاسی خاطرنشان كرد: از نظر امنیت ملی و روابط بینالملل باید توجه داشت كه روابط ما با اروپاییها هم به اندازه روابط با هند و پاكستان و حتی بیشتر از آن اهمیت دارد و نمونه این تاثیرگذاری را پیشتر در همكاری با توتال و حمایتهای فرانسه شاهد بودهایم؛ در نتیجه باید توجه داشته باشیم كه طی همكاری با كشورهای اروپایی كه حاضرند گاز را با قیمتی بسیار بالاتر بخرند، میتوانیم همان دستاوردهای سیاسی را هم داشته باشیم. به گفته وی، نكته مهم اینجاست كه هند و پاكستان بقیه فرآوردههای نفتی را به قیمت بینالمللی خرید و فروش میكنند و تنها در مورد گاز خواستار دریافت یارانه هستند كه به نظر من اگر قرار است یارانهای برای این سوخت ارائه شود، باید از سوی خودشان پرداخت شود و دلیلی وجود ندارد كه مردم ایران این یارانه را بپردازند. نژادحسینیان در خصوص احتمال تاثیرگذاری فشار آمریكا به تصمیم هند و پاكستان و تعویق مذاكرات پروژه گفت: متاسفانه برخی كشورها از ایران به عنوان عاملی برای حل مشكلات خود با بقیه استفاده میكنند و احتمال وجود چنین رویكردی وجود دارد. رییس سابق هیات مذاكرهكننده ایران در پروژه خط لوله صلح در خصوص گزارش رسانههای هندی مبنی بر این كه قیمت پیشنهادی ایران برای این پروژه معادل 7.2 دلار بوده است، با رد این موضوع عنوان كرد: البته این قیمت به قیمت نفت ارتباط مستقیم دارد كه با قیمتهای فعلی حدود هشت دلار میشود و معادل قیمت گازی است كه در اختیار تركیه قرار میدهیم. او همچنین در واكنش به برخی اظهارات در خصوص این كه با توجه به بنبست مذاكرات فنی در خصوص قیمت گاز صادراتی، سرنوشت اجرایی شدن پروژه در دست سران سیاسی سه كشور است، گفت: البته این موضوع به تصمیم سران بستگی دارد؛ ولی به اعتقاد من مساله فروش گاز ایران به هند و پاكستان از طریق خط لوله باعث میشود كه این دو كشور به صورت مستقیم به بزرگترین مخزن گازی دنیا (پارس جنوبی) متصل شوند كه تا 100 سال آینده میتواند گاز این كشورها را تامین كند و این بزرگترین امتیازی است كه ایران به این دو كشور خواهد داد. این در حالی است كه متصل شدن هند و پاكستان به ذخایر پارس جنوبی به تنهایی دستاورد بزرگی برای آنها خواهد بود و دلیلی وجود ندارد كه ایران بخواهد تخفیفی را برای قیمت گاز هم در نظر بگیرد. نژادحسینیان در ارزیابی خود از حضور احتمالی روسیه در پروژه خط لوله صلح تاكید كرد: ایران از لحاظ اجرایی و از لحاظ مالی نیازی به روسها ندارد و كارها آغاز شده و در دست انجام است؛ اما احتمال دارد كه هند و پاكستان از لحاظ تامین منابع مالی نیاز به حضور روسیه داشته باشند. او در پاسخ به این سوال خبرنگار ایسنا كه آیا حضور روسیه به پروژه كمك خواهد كرد و یا باعث كنترل بیشتر این كشور بر پروژههای انرژی منطقه میشود؟ گفت: تا زمانی كه مسوولیت پروژه بر عهده من بود، به هیچ وجه اجازه دخالت حتی هند و پاكستان را در بخش داخل ایران ندادم و سیاست ما فروش گاز در مرز هند و پاكستان بود و كار داخل ایران كاملا در اختیار خودمان بود كه به همین دلیل پیشنهاد تشكیل كنسرسیومی برای انجام كلیه كارها در سه كشور از سوی ما مورد موافقت قرار نگرفت؛ بنابراین حضور روسیه تنها میتواند در صورت نیاز هند و پاكستان در بخش اجرا یا تامین منابع مالی پروژه در این كشورها مورد استفاده قرار گیرد. سرپرست سابق هیات مذاكرهكننده ایران در پروژه انتقال گاز به هند و پاكستان، در خصوص ارزیابیاش از سرنوشت آینده پروژه خط لوله صلح تصریح كرد: باید گفت این پروژه یك پروژه سیاسی است و به دلیل اختلافات میان هند و پاكستان در درازمدت این پروژه دستخوش روابط سیاسی این دو كشور با هم بوده است و طی یكی دو سال اخیر كه كارها تا حدودی پیش رفته، به دلیل دولت جدیدی كه در هند سر كار آمد بوده كه به مسائل اقتصادی بیش از مسائل سیاسی اهمیت میدهد، پروژه را در اولویت گذاشتهاند و به نظر من پروژه از این به بعد تا نهایی شدن، تحت تاثیر مسائل سیاسی است و البته اشتباهات ما نیز تا حدودی باعث سوء استفاده طرفهای مقابل شده كه كار را عقب بیاندازند و حتی به چانهزنی در خصوص قیمت بپردازند. وی در ادامه تاكید كرد: ما اگر كالای گرانبهایی را نزد خود داریم كه دیگری به آن نیاز دارد، قاعدتا كسی كه نیازمند آن است باید به دنبال آن باشد و درست نیست كه ما برای فروش دارایی خود پیگیر باشیم. در این حالت خریدار احساس میكند كه میتواند به چانهزنی در خصوص قیمت بپردازد و این مساله را وجهالمصالحه قرار دهد. او با بیان این كه نوع رفتار ما مطابق باچنین پروژهای نبوده است، افزود: بایستی سیاست فروش گاز خود را تعیین كنیم. در حال حاضر به اندازه كافی خریدار ال.ان.جی داریم و میتوانیم به جای صادرات گاز با خط لوله به صادرات ال.ان.جی بپردازیم و مقدار زیادی از گاز را با خط لوله و باقی آن را با ال.ان.جی به اروپا صادر كنیم و اینها گزینههای مختلفی است كه پیش روی ماست. معاون سابق وزیر نفت در پاسخ به سوال دیگر خبرنگار ایسنا در این خصوص كه آیا مشخص نشدن سرنوشت خط لوله صلح دیگر پروژههای بینالمللی صادرات گاز را در حالت تعلیق قرار داده است؟ گفت: شاید انجام نشدن پروژههای دیگر، این پروژه را در حالت تعلیق قرار داده است. به طور مثال در پروژههای ال.ان.جی قرار بر این بود كه پروژه ال.ان.جی NIOC را به تولید برسانیم و گاز تولیدی آن را به كشورهای مختلف صادر كنیم كه تاكنون كاری در این زمینه صورت نگرفته است؛ در صورتی كه پروژههای دیگر ما راهاندازی و آماده بهرهبرداری شود، قاعدتا نباید منتظر تصمیمگیریهای هند و پاكستان بمانیم. وی، راهكار نهاییسازی وضعیت این پروژه را اعلام یك ضربالاجل واقعی به همراه قیمت قطعی اعلام كرد و افزود: ایران باید اعلام كند كه گاز خود را از قیمتی مشخص پایینتر نخواهد فروخت و فرصت مشخصی را هم تعیین كند كه در صورت توافق، پروژه نهایی شود و در غیر این صورت گاز را به صورت ال.ان.جی یا نحوه دیگر در اختیار دیگر خریداران قرار دهد. |
تبلیغات 
